این تئاتر با طرح بی‌پرده مسائل جنسی، به وضوح تبدیل به یک ابزار ساختارشکن شده تا اخلاق و فرهنگ ایرانی که برپایه حیاء و شرم شرقی شکل گرفته، ویران شود.
با اینکه این تئاتر پیش از این توقیف بود، ولی به سبب فشارهای پشت‌پرده، دوباره مجوز اکران گرفت و هشدارهای اهالی هنر درباره بی هنری این تئاتر تاثیری بر تصمیم مدیران فرهنگی نگذاشت.
عدم درک صحیح خطوط قرمز اخلاقی و همراهی با جریاناتی که به‌طور هوشمند و نظام‌مند درصدد تضعیف اخلاق و فرهنگ ایرانی - اسلامی هستند، از ویژگی‌های اصلی مدیرلنی است که با تئاتر مخاطب همراهی کرده‌اند.
بی‌تردید طرح معضلات اجتماعی در ساحت هنر امری پسندیده است و هیچ صاحب‌نظری با آن مخالف نیست. با این حال، حرمت‌شکنی نهاد خانواده و پرده‌دری فرهنگی امری نیست که جامعه هنری با آن همراهی کند و تئاتر را مانند دوران ستمشاهی، ویژه اقشاری کند که اهمیتی به نهاد خانواده و تربیت فرزندان خود نمی‌دادند.
تئاتر مخاطب می‌توانست با دیالوگ‌هایی هنری‌تر و بدون طرح صریح مسائل جنسی، به آسیب‌شناسی معضل تجاوز به محارم بپردازد، اما افسوس که نتیجه این اثر، تکرار ادبیات جنسیت‌زده غربی و سیاه‌نمایی وضعیت ایرانی به واسطه نمایشنانه‌ای انگلیسی است که کوچکترین قرابتی با فرهنگ ایرانی ندارد.
حالا که وزارت ارشاد در دولت ابراهیم رئیسی نتوانسته نقش خود در دفاع از ارزش‌ها را ایفا کند، از سایر مسئولان فرهنگی انتظار می‌رود، نسبت به جلوگیری از تکرار این دست فجایع فرهنگی اقدام کرده و نگذارند دامن هنر تئاتر به ابتذال آلوده شود.
